Filmarchief
Boy A
Dinsdag 31 maart 2009 om 20.00 uur
Het recht om te leven verspeeld?
Wie beslist of je een tweede kans krijgt als je als kind iets vreselijks hebt gedaan? Eric moet een nieuwe naam kiezen en krijgt een tweede kans. Hij heeft gezeten voor de moord die hij in zijn jeugd pleegde Op z’n 24-ste komt Eric weer vrij. Als 'Jack' krijgt hij een baan in Manchester en moet hij weer wennen aan het leven buiten de muur in een nieuwe omgeving. En dat is bittere noodzaak, want zijn misdaad is nog lang niet vergeten. Jack is onzeker en droomt regelmatig over het wrede lot van zijn jeugdvriendje, die zijn gevangenschap niet overleefde. Verdient hij z’n nieuwe kans wel; Jack lijkt er zelf ook niet van overtuigd. Een snelle reactie na een ongeluk waarbij hij het leven van een jong meisje redt lijkt de weegschaal van vrouwe justitia in balans te brengen voor Eric/'Jack'
Regisseur John Crowley volgt met zijn verfilming het uitgangspunt van het boek van Jonathan Trigell, dat herinneringen oproept aan de zaak van de twee Engelse jongens van amper tien jaar oud die de peuter Jamie Bulger vermoordden. Over die zaak ontstond veel afschuw, in Engeland en ver daarbuiten. Waren die jongens het kwaad in hoogst eigen persoon, zijn ze te rehabiliteren en zou de samenleving zo’n tweede kans accepteren? Omwille van hun privacy werden ze aangeduid als 'Child A' en 'Child B', wat niet hielp: de tabloids hamerden de ‘kleine monsters’ aan de schandpaal. Toen de jongens op achttienjarige leeftijd vrij kwamen en onder een nieuwe identiteit een nieuw bestaan mochten opbouwen was de publiekelijke boosheid nog niet over. Waren ze nog gevaarlijk, welke behandeling hadden ze gehad?
De Werkgroep Zoetermeer van Amnesty International zal aanwezig zijn met een informatiestand. Een medewerker van de werkgroep leidt de film om 20:00 uur in door kort in te gaan op de burgerrechten in Engeland.
Land: Verenigd Koninkrijk 2007
Speelduur: 100 minuten
Regie en cast: John Crowley met Andrew Garfield
Genre: drama
Young@heart
Zondag 29 maart 2009 om 10.30 uur
Ontroerende film met veel humor
Bij een bejaardenzangkoor denken we eerder aan de Maastreechter Staar dan aan punkbands als The Clash. Toch zingen de hoogbejaarden in het Amerikaanse koor Young@heart uit volle borst Should I stay or should I go. De Engelsman Stephen Walker maakte een lach-en-een-traandocumentaire over het koor.
De documentaire Young@Heart begint en eindigt met een optreden van een zangkoor voor een uitverkochte, enthousiaste zaal. De gemiddelde leeftijd van de zangers ligt boven de tachtig. Ze zingen stevige pop- en rockhits. Het klinkt als een gimmick, en dat is het tot op zekere hoogte ook. De leden van het koor houden zelf meer van klassieke muziek en musicals, biechten ze op. Maar ze zingen de voor hen uitgezochte popmuziek met groot enthousiasme.
De film concentreert zich op een twee maanden durende repetitietijd voor een nieuwe serie optredens. Er worden moeilijke liedjes ingestudeerd, met titels die qua symboliek niet kunnen worden misverstaan, zoals Yes we can can van The Pointer Sisters en The road to nowhere van de Talking Heads. We kunnen lachen met de vitale bejaarden, maar ook huilen, want ziekte en dood bezoeken ook de repetities.
(cinema.nl, parool.nl)
Land: Engeland 2007
Speelduur: 109 minuten
Regie: Stephen Walker
Genre: muziek, documentaire
Officiële website: http://www.youngatheart-themovie.nl/
Hunger
Dinsdag 24 maart 2009 om 20.00 uur
De scènes en de kracht van de dialoog zijn de gang naar de bioscoop waard
Hunger gaat over de laatste zes weken uit het leven van de Noord-Ierse hongerstaker Bobby Sands. Plaats van handeling is de Maze gevangenis in Noord-Ierland, buiten Belfast, het is 1981. De IRA-gevangenen die onder barre omstandigheden in de beruchte H-blokken van deze gevangenis leefden kwamen in opstand tegen hun behandeling. Zij zagen zichzelf als politieke gevangene, niet als misdadiger. Hunger vertelt het verhaal van de protesten van deze IRA-gevangenen, die weigerden om gevangeniskleding te dragen, zich te wassen en hun haar te laten knippen. Ze probeerden op die manier (tevergeefs) een status als politieke gevangene af te dwingen. Als niets uithaalt, zoekt een aantal van hen het in een nog radicalere actie: een estafettehongerstaking. Bobby Sands is een van hen; hij sterft na 66 dagen, 27 jaar oud.
De regisseur – hij was twaalf toen Sands overleed – laat in Hunger zien en horen hoe het geweest moet zijn in de Maze gevangenis. En zelfs meer dan dat: de bioscoopganger voelt de pijn als Sands’ doorligwonden worden ingesmeerd; hij ruikt de penetrante pislucht in de cellenblokken en de dampende maaltijden die naast het bed van de wegkwijnende hongerstaker worden gezet.
In de eerste helft van de film zien we de dagelijks routine in de cellenblokken; dit vooral vanuit het perspectief van de gevangenisbewakers. Hun bestaan is slechts ogenschijnlijk minder extreem en bizar dan dat van de gevangenen. Eén van de bewakers zien we ’s ochtends ontbijten en de deur uit gaan, in een keurige Noord-Ierse straat. Alleen moet hij even op zijn buik gaan liggen, om te kijken of er geen bom onder zijn auto ligt, als wraakactie van de IRA. De bewaarders proberen de gevangenen met grof geweld te wassen en hun haar te knippen. Dat leidt tot harde confrontaties, die even bruut en wreed zijn, als alledaags en terloops.
De tweede helft concentreert zich daarna vooral op Bobby Sands en diens strijd en diepe overtuiging. Hij is bereid tot het uiterste te gaan voor die overtuiging. De haat van de IRA-gevangenen spat voelbaar van het doek af. Voor hun bewakers geldt hetzelfde: de wijzen waarop zij voluit wraak nemen op gevangenen zijn bestiaal en roepen sterke weerzin op.
De film laat onverbloemd en tot in confronterende details zien hoe diep de mens kan zinken en hoe zwaar de omstandigheden zijn geweest. Op sublieme wijze zijn de beelden diverse malen vermengd met commentaren van Margaret Thatcher. Zij geeft haar visie over de strijd van de IRA en belooft geen duimbreed voor deze terroristen te wijken. De interactie tussen haar woorden en de beelden die de regisseur ons laat zien is bijzonder krachtig. De gewelddadige optredens van de bewakers laten zien dat de IRA-gevangenen bestiaal werden behandeld; de regisseur bespaart ons hier weinig. Het uitgemergelde lichaam van Michael Fassbender is schokkend realistisch. Toch is het zeker niet een en al geweld: door de fraaie trage shots zijn er veel momenten waarop de geest weer even tot rust kan komen. De afloop van het verhaal is slechts geschiedenis.
De opbouw van het verhaal is uitstekend, alle acteerprestaties zijn uitzonderlijk en vooral de cameravoering en beeldtaal zijn magnifiek. De dialogen zijn spaarzaam, maar vlijmscherp. Deze benadrukken eens te meer de dramatiek van de film. Briljante, maar confronterende en intimiderende cinema van grote klasse. Al deze scènes en de kracht van de dialoog zijn de gang naar de bioscoop waard!
Een medewerker van Amnesty International, Werkgroep Zoetermeer, verzorgt om 20:00 de inleiding op de film. Aansluitend wordt de film gedraaid.
Land: Groot-Brittannië / Ierland 2008
Speelduur: 90 minuten (geen pauze)
Regie en cast: Steve McQueen (III), met Michael Fassbender, Liam Cunningham, Stuart Graham (I), Lalor Roddy, Rory Mullen, Helena Bereen, Larry Cowan, Dennis McCambridge, Liam McMahon, Laine Megaw, Brian Milligan
Genre: drama, geschiedenis
Links
Trailer
Officiële website
Interview met regisseur
l'Empreinte de l'Ange
Dinsdag 17 maart 2009 om 20.00 uur
Gespeeld door de crème de la crème van Frankrijk
Een vrouw met zware psychische problemen doet een schokkende ontdekking. De vraag is alleen of ze zichzelf niet voor de gek houdt. Dit Franse drama vermomt zichzelf sluw in een psychologische thriller en vindt moeiteloos de weg naar de keel van de kijker. Gespeeld door de crème de la crème van Frankrijk – de sensuele Cathérine Frot – in de hoofdrol. In 2006 speelde zij een geweldige rol in ‘La Tourneuse de Pages’.
Wanneer Elsa Valentin haar zoontje van een verjaardagsfeestje komt ophalen, merkt ze een zesjarig meisje op dat haar van streek brengt. Ze krijgt een gevoel, een intieme overtuiging dat deze Lola haar eigen dochtertje is. Geobsedeerd, probeert ze zoveel mogelijk te weten komen over het meisje. Tijdens haar zoektocht naar de waarheid ontmoet ze Claire Vigneaux, de moeder van Lola, die zich zorgen maakt over het vreemde gedrag van die vrouw die voortdurend rond haar dochtertje sluipt. Is Elsa een gekkin? Is ze gevaarlijk? Wat is er nu eigenlijk zes jaar geleden gebeurd? Dit is het begin van een bitter conflict tussen twee vrouwen die elkaar nooit ontmoet zouden moeten hebben...
Land: Frankrijk 2008
Speelduur: 93 minuten (geen pauze)
Regie en cast: Safy Nebbou, met Sandrine Bonnaire, Cathérine Frot, Wladimir Yordanoff
Genre: drama
Extra informatie: l'Empreinte de l’Ange (in het Nederlands: Het teken van de engel) zet je net zoals een goede thriller voortdurend op het verkeerde been maar mikt wel degelijk op de hartsnaren – met succes, bovendien
Cloud 9 (Wolke Neun)
Dinsdag 10 maart 2009 om 20.00 uur
Verliefdheid is van alle leeftijden
Hoe verliefd kan een vrouw van midden zestig zijn? Volgens regisseur Andreas Dresen heeft dat allesoverheersende gevoel niets met leeftijd te maken. De 65-jarige Inge is dertig jaar gelukkig getrouwd en houdt van haar echtgenoot. Ze is er dan ook helemaal niet op bedacht dat ze halsoverkop verliefd wordt op een andere man, de 76-jarige Karl. Het is passie. Het is seks. En opeens voelt ze zich weer een jong meisje... Eerst die steelse blikken en die magische aantrekkingskracht, even later die opgewonden spanning. Inge is de zestig gepasseerd en dertig jaar gelukkig getrouwd. Toch voelt ze zich met herboren passie als een puber aangetrokken tot de oudere Karl. Is deze man het waard om haar huwelijk op het spel te zetten? Inge confronteert haar echtgenoot Werner met dit voor hem vernietigende nieuws, met als gevolg een dramatische en verdrietige ruzie. Wanneer de eerste rookpluimen zijn opgetrokken, lijkt Werner zich in zijn lot te schikken.
Andreas Dresen over Cloud 9: 'Het irriteerde me dat, terwijl de maatschappij vergrijst, dat niet in beeld vertaald wordt – liefde en seks houden schijnbaar op te bestaan vanaf zekere leeftijd.'
Land: Duitsland 2008
Speelduur: 98 minuten (geen pauze)
Regie en cast: Andreas Dresen, met Steffi Kühnert, Horst Rehberg, Ursula Werner, Horst Westphal
Genre: drama, romantiek
Prijzen: winnaar van Un Certain Regard - Jury Coup de Coeur van het Cannes Film festival 2008
De pers over deze film:
'Een subliem melodrama ... als taboedoorbreker scoort Cloud9 hoog.' (de Volkskrant)
' [...] integere en eerlijke film.' (NRC Next)
'Klein juweel ... met oog voor menselijke waardigheid, en met gevoel voor humor...' (Trouw)
'Wolke Neun wil laten zien dat verliefdheid zich niets van leeftijd aantrekt. Ze bezorgt ouderen evenveel geluk als jongeren, maar richt ook dezelfde ravage aan.' (Het Parool)
Links' [...] integere en eerlijke film.' (NRC Next)
'Klein juweel ... met oog voor menselijke waardigheid, en met gevoel voor humor...' (Trouw)
'Wolke Neun wil laten zien dat verliefdheid zich niets van leeftijd aantrekt. Ze bezorgt ouderen evenveel geluk als jongeren, maar richt ook dezelfde ravage aan.' (Het Parool)
Trailer
Officiële website Wolke 9
Interview met de regisseur
The kite runner
Dinsdag 3 maart 2009 om 20.00 uur
Samenwerkingsproject Bibliotheek, Stadstheater & Cine-Utopia 'Een gezamenlijk initiatief voor Zoetermeer' (zie voor een toelichting op dit concept verderop in deze beschrijving).
Deze film is gebaseerd op de gelijknamige wereldwijde bestseller van de Afghaanse auteur Khaled Hosseini. De film vertelt het ontroerende verhaal van de Afghaanse schrijver Amir die, getroffen door schuldgevoel, op pijnlijke wijze wordt geconfronteerd met zijn verleden. Filmmaker Marc Foster weet een prachtig contrast te schetsen tussen het levendige Afghanistan uit Amirs herinneringen en het land in angst onder de Taliban. Het is de vraag wat de kijker het diepste raakt: het fictieve drama van Hassan en Amir, of het voelbare verlangen naar het vrije Afghanistan van weleer. Voormalig Opperbevelhebber Dick Berlijn van de Nederlandse strijdkrachten verklaarde destijds dat de vertelling van 'The Kite Runner' bijdraagt aan een beter begrip waarom ‘wij’ in Afghanistan zijn.
Land: Verenigde Staten 2007
Speelduur: 122 minuten (er is een pauze)
Regie en cast: Marc Forster, met Shaun Toub, Saïd Taghmaoui en Khalid Abdalla
Genre: drama
Links
Officiële website film: The Kiterunner
Website auteur van het boek: Khaled Hosseini
Het concept van dit samenwerkingsproject: 'Een gezamenlijk initiatief voor Zoetermeer' is een uniek tripartiet samenwerkingsproject tussen Stadstheater, Bibliotheek en Cine-Utopia. In het kader van dit project vertonen wij deze keer de film 'The Kite Runner'. U kunt de film op zondag 1 maart of dinsdag 3 maart komen bekijken. Voor diegenen die graag meer willen weten over de achtergrond van de film, verzorgt een medewerker van de Bibliotheek op zondag 1 maart om 10.00 uur een interessante inleiding in Cine-Utopia, voorafgaand aan de film. Reserveer dus tijdig voor de voorstelling op zondag indien u belangstelling heeft in deze inleiding (de inleiding is alleen bij de voorstelling op zondag 1 maart; op dinsdag 3 maart wordt de film zonder inleiding vertoond)!
The Kite Runner + inleiding (i.s.m. de bibliotheek)
Zondag 1 maart 2009 om 10.00 uur
Samenwerkingsproject Bibliotheek, Stadstheater & Cine-Utopia 'Een gezamenlijk initiatief voor Zoetermeer' (zie voor een toelichting op dit concept verderop in deze beschrijving).
Inleiding begint om 10:00 uur (Tijdens de inleiding geen toegang tot de zaal),
film start om 10:30 uur.
Deze film is gebaseerd op de gelijknamige wereldwijde bestseller van de Afghaanse auteur Khaled Hosseini. De film vertelt het ontroerende verhaal van de Afghaanse schrijver Amir die, getroffen door schuldgevoel, op pijnlijke wijze wordt geconfronteerd met zijn verleden. Filmmaker Marc Foster weet een prachtig contrast te schetsen tussen het levendige Afghanistan uit Amirs herinneringen en het land in angst onder de Taliban. Het is de vraag wat de kijker het diepste raakt: het fictieve drama van Hassan en Amir, of het voelbare verlangen naar het vrije Afghanistan van weleer. Voormalig Opperbevelhebber Dick Berlijn van de Nederlandse strijdkrachten verklaarde destijds dat de vertelling van 'The Kite Runner' bijdraagt aan een beter begrip waarom ‘wij’ in Afghanistan zijn.
Een medewerker van de Bibliotheek verzorgt in Cine-Utopia om 10:00 uur een interessante inleiding op de film. Aansluitend wordt de film gedraaid.
Land: Verenigde Staten 2007
Speelduur: 122 minuten (er is een pauze)
Regie en cast: Marc Forster, met Shaun Toub, Saïd Taghmaoui en Khalid Abdalla
Genre: drama
Link naar de officiële website: The Kiterunner
Het concept van dit samenwerkingsproject: 'Een gezamenlijk initiatief voor Zoetermeer' is een uniek tripartiet samenwerkingsproject tussen Stadstheater, Bibliotheek en Cine Utopia. In het kader van dit project vertonen wij deze keer de film 'The Kite Runner'. U kunt de film op zondag 1 maart of dinsdag 3 maart komen bekijken. Voor diegenen die graag meer willen weten over de achtergrond van de film, verzorgt een medewerker van de Bibliotheek op zondag 1 maart om 10.00 uur een interessante inleiding in Cine-Utopia, voorafgaand aan de film. Reserveer dus tijdig voor de voorstelling op zondag indien u belangstelling heeft in deze inleiding (de inleiding is alleen bij de voorstelling op zondag 1 maart; op dinsdag 3 maart wordt de film zonder inleiding vertoond)!
Entre les Murs
Dinsdag 17 februari 2009 om 20.00 uur
De verrassende winnaar van de gouden palm op het filmfestival van Cannes
Entre les Murs is gebaseerd op de gelijknamige roman van de voormalige leraar François Bégaudeau, die ook de hoofdrol speelt op een school in een moeilijke wijk. Culturen en denkwijzen botsen vaak met elkaar in de klas, die een afspiegeling is van de hedendaagse Franse maatschappij. Hoe vermakelijk en inspirerend de leerlingen ook kunnen zijn, hun moeilijke gedrag kan elk enthousiasme van een onderbetaalde leraar temperen. François staat erop een omgeving te creëren waarin respect en aandacht de boventoon voeren. Hij is een docent die niet met grappen en overredingskracht zijn klas bij de les probeert te houden. Met zijn openheid en oprechtheid verbaast hij zijn leerlingen, maar die kunnen het niet nalaten zijn democratische methodes en zijn ethiek stevig op de proef te stellen.
Haast ongemerkt laat de film de machtsverschuivingen in de klas zien tussen de leraar en de leerlingen. Zonder ook maar een moment didactisch te zijn, komen veel hete hangijzers van de multiculturele samenleving voorbij: opvoeders die bij de ouderavond geen Frans blijken te spreken, leerlingen die zichzelf wel en niet als ‘Frans’ beschouwen, en de machocultuur van de straat
Land: Frankrijk 2008
Speelduur: 128 minuten (geen pauze)
Regie en cast: Laurent Cantet, met: François Bégaudeau
Genre: documentaire, drama
Bijzonder: deze film is onvoorstelbaar naturel en levendig
Prijs: de film won de gouden palm 2008 in Cannes
Link naar de officiële website: Entre les Murs
Entre Les Murs (i.s.m. Oranje-Nassau College)
Dinsdag 17 februari 2009 om 13.00 uur
De verrassende winnaar van de gouden palm op het filmfestival van Cannes
Deze voorstelling organiseren we in samenwerking met het Oranje-Nassau College ; de voorstelling staat ook gewoon open voor andere bezoekers (indien er plaats is)
Entre les Murs is gebaseerd op de gelijknamige roman van de voormalige leraar François Bégaudeau, die ook de hoofdrol speelt op een school in een moeilijke wijk. Culturen en denkwijzen botsen vaak met elkaar in de klas, die een afspiegeling is van de hedendaagse Franse maatschappij. Hoe vermakelijk en inspirerend de leerlingen ook kunnen zijn, hun moeilijke gedrag kan elk enthousiasme van een onderbetaalde leraar temperen. François staat erop een omgeving te creëren waarin respect en aandacht de boventoon voeren. Hij is een docent die niet met grappen en overredingskracht zijn klas bij de les probeert te houden. Met zijn openheid en oprechtheid verbaast hij zijn leerlingen, maar die kunnen het niet nalaten zijn democratische methodes en zijn ethiek stevig op de proef te stellen.
Haast ongemerkt laat de film de machtsverschuivingen in de klas zien tussen de leraar en de leerlingen. Zonder ook maar een moment didactisch te zijn, komen veel hete hangijzers van de multiculturele samenleving voorbij: opvoeders die bij de ouderavond geen Frans blijken te spreken, leerlingen die zichzelf wel en niet als ‘Frans’ beschouwen, en de machocultuur van de straat
Land: Frankrijk 2008
Speelduur: 128 minuten (geen pauze)
Regie en cast: Laurent Cantet, met: François Bégaudeau
Genre: documentaire, drama
Bijzonder: deze film is onvoorstelbaar naturel en levendig
Prijs: de film won de gouden palm 2008 in Cannes
Link naar de officiële website: Entre les Murs
Jagdhunde
Dinsdag 10 februari 2009 om 10.32 uur
Hier zal de omschrijving komen van de film: Jagdhunde. Hier zal de omschrijving komen van de film: Jagdhunde. Hier zal de omschrijving komen van de film: Jagdhunde. Hier zal de omschrijving komen van de film: Jagdhunde.
Hier zal de omschrijving komen van de film: Jagdhunde. Hier zal de omschrijving komen van de film: Jagdhunde. Hier zal de omschrijving komen van de film: Jagdhunde. Hier zal de omschrijving komen van de film: Jagdhunde. Hier zal de omschrijving komen van de film: Jagdhunde. Hier zal de omschrijving komen van de film: Jagdhunde. Hier zal de omschrijving komen van de film: Jagdhunde. Hier zal de omschrijving komen van de film: Jagdhunde. Hier zal de omschrijving komen van de film: Jagdhunde. Hier zal de omschrijving komen van de film: Jagdhunde. 423